Waarom worden zeehonden opgevangen?

Er zijn veel omstandigheden waardoor een zeehond zodanig in moeilijkheden kan raken, dat hij zonder hulp niet verder kan. We kunnen in het algemeen drie groepen onderscheiden: huilers, zieke zeehonden en gewonde zeehonden.

Huilers: Dit zijn zeehondenbaby's die hun moeder zijn kwijtgeraakt. Gewone zeehonden worden geboren in de zomer rond de langste dag: 21 juni. Grijze zeehonden krijgen hun jongen juist in de winter: in december en januari. Het jong van de gewone zeehond wordt vier weken gezoogd, dat van de grijze zeehond slechts drie weken. Zeehondenpups zijn de eerste weken van hun leven volledig afhankelijk van hun moeder. Een zeehondenmoeder past heel goed op haar jong, maar door storm of een verstoring kan er paniek ontstaan waardoor alle dieren in verschillende richtingen wegvluchten. Door de sterke stromingen kunnen moeder en jong dan van elkaar gescheiden raken. De moeder blijft vaak dagenlang tevergeefs zoeken. Huilers zijn niet ziek, maar kunnen zonder hulp niet overleven.

Zieke zeehonden: Door de vervuiling van het leefgebied functioneert het immuunsysteem van de zeehond niet goed. Zeehonden raken daardoor zelfs door hun eigen 'kinderziekten' soms zo verzwakt, dat ze niet zonder hulp verder kunnen. Wanneer deze zeehonden worden opgevangen, zijn ze meestal spoedig genezen. Bijkomend voordeel is dat ze dan over hun 'kinderziekten' heen zijn, zodat ze die niet weer zullen krijgen.

Gewonde zeehonden: Scheepsschroeven, netten en achteloos weggegooid afval en vistuig vormen grote bedreigingen voor zeehonden. Jaarlijks wordt er een aantal opgevangen met diepe snijwonden, veroorzaakt door het verstrikt raken in netten en stukken touw, of zelfs met trauma"s als botbreuken en diepe verwondingen door scheepsschroeven. Steeds vaker komen ook zeehonden binnen die grote vishaken ingeslikt hebben. Krijgen we deze dieren snel binnen, dan kunnen we ze soms behandelen. Maar helaas treffen we vaak vishaken in maag of ingewanden aan tijdens de secties op de dieren die dood aanspoelen en vanuit heel Nederland in Pieterburen verzameld en onderzocht worden.

Het is duidelijk dat zeehonden vooral in de problemen raken door menselijke activiteiten, variërend van het lozen van chemicaliën, het overboord gooien van een in de knoop geraakt zeevistuigje of het laten schrikken van zogende moeders met jongen. Het gevolg is uiteindelijk hetzelfde: door menselijke activiteiten komen deze dieren in de problemen. Het is voor ons dan ook vanzelfsprekend dat wij daarvoor verantwoordelijkheid nemen en de dieren die aanspoelen een handje helpen om ze vervolgens weer vrij te laten in hun leefgebied.