Gewone zeehonden hebben geen oorschelpen; in plaats daarvan zijn er twee kleine gaatjes overgebleven. Maar zeehonden hebben wel degelijk oren en ze beschikken over een goed gehoor, dat beter is onder water dan daarboven. In de lucht bereiken geluiden beide oren met een heel klein tijdsverschil; daardoor is het voor een landzoogdier mogelijk om vast te stellen waar het geluid vandaan komt. Maar onder water verliest een landzoogdier dit vermogen, omdat de geluidsgolf niet via zijn gehoorgang gaat, maar van alle kanten door de schedel bij het oor aankomt. De anatomische bouw van het inwendige oor is zodanig, dat zeehonden zelfs bij een geluid dat via de schedel het inwendige oor bereikt, toch onder water de richting van het geluid kunnen bepalen. Bovendien kunnen zeehonden geluidsfrequenties horen (tot 70.000Hz) die veel hoger zijn dan het menselijk oor kan waarnemen (max. 20.000Hz).