De snorharen van een zeehond zijn bijzonder rijk voorzien van zenuwen. Snorharen (vibrissae) zijn dus heel gevoelig voor trillingen in het water. Daardoor kan een zeehond de waterbewegingen voelen die veroorzaakt worden door een zwemmende vis. Zo kunnen zeehonden ook in troebel of diep water met weinig licht jagen, ook al hebben de ogen in dergelijke omstandigheden grote beperkingen. Zelfs als een zeehond volledig blind is, kan hij zijn voedsel met behulp van zijn snorharen zonder problemen vangen. Blinde zeehonden worden daarom altijd door de Zeehondencrèche uitgezet; en we hebben veel aanwijzingen dat deze dieren het prima doen. Naast het grote aantal zenuwen dat met de snorharen verbonden is, hebben ze ook een eigen bloedvoorziening, waarmee de temperatuur optimaal gehouden kan worden voor het registreren van trillingen. Niet allen in het water, maar ook op het land gebruiken zeehonden hun snorharen. Als ze naar elkaar toekomen, of iets van nabij willen bekijken, of nieuwsgierig zijn, worden de snorharen "uitgespreid" en kunnen ze van iets extra informatie krijgen door met hun snorharen te "voelen".