Het gezichtsvermogen van een zeehond-onder-water is goed ontwikkeld. Dat is belangrijk omdat hij veel tijd onder water doorbrengt, waar maar weinig licht doordringt. Het netvlies van een zeehond - dat veel op dat van een kat lijkt - heeft een zogenaamd tapetum. Dit tapetum is een reflecterende laag die het licht een tweede keer door de cellen laat gaan. De lens van een zeehond is ook vrij sterk bolvormig: dit is een evolutionaire aanpassing om onder water scherp te kunnen zien. Boven water daarentegen ziet de zeehond slecht, min of meer vergelijkbaar met een sterke bijziendheid bij de mens. Het is mogelijk dat zeehonden in bepaalde mate verschillende kleuren kunnen waarnemen; men heeft dit echter nog niet wetenschappelijk kunnen vaststellen.

Het oog
De binnenkant van het oog van een zeehond lijkt op de binnenkant van het oog van een mens. Een zeehond heeft een pupil en een lens - net als de mens - en ook hebben de zeehond en de mens allebei een netvlies. Toch zijn er grote verschillen tussen het oog van de zeehond en het menselijke oog. Dat komt omdat het zeehondenoog vooral goed kan kijken onder water. Onze ogen zijn niet geschikt om scherp onder water te kijken, het oog van de zeehond is dat wel.

Om de pupil te zien bij een zeehond boven water moet je heel goed kijken. De pupil is dan niet rond, maar een heel klein streepje. Onder water heeft de zeehond een ronde pupil net als wij. Net als veel andere dieren die onder water moeten kunnen zien, heeft de zeehond een lens, die zo rond is als een knikker. De lens van dieren die op het land leven - zoals de mens -  is meestal platter.

Het regenboogvlies of de iris van de zeehond is altijd bruin of bijna bruin. De zeehond heeft veel grotere bloedvaten in zijn ogen dan de mens. Hierdoor kan hij de temperatuur in zijn oog goed gelijk houden als hij diep duikt. Het netvlies van het zeehondenoog is ook anders dan bij mensen. In het netvlies zitten de kegeltjes en de staafjes, die van het beeld (net als in een fototoestel) signaaltjes maken die doorgestuurd worden naar de hersenen (ongeveer zoals je foto's doorstuurt via de telefoonlijn of de kabel naar een computer).

Met de kegeltjes kun je onder andere kleuren zien. Mensen hebben om kleuren te zien drie soorten kegeltjes, zeehonden maar twee. Zeehonden zijn dus eigenlijk een beetje kleurenblind als je ze vergelijkt met mensen. Bij je hond en je poes is dat trouwens net zo: die zien ook niet zo goed kleuren als wij mensen. Zeehonden hebben daar helemaal geen problemen mee, want onder water is hun 'kleuren zien' precies goed. Zeehonden hebben een extra vliesje onder hun netvlies, dat het licht terugkaatst. Bij katten kun je dat 's avonds soms erg goed zien (die hebben ook zo'n extra vliesje). Hun ogen zijn dan net kleine koplampjes. Bij zeehonden is het niet zo duidelijk als bij katten, maar hun ogen kunnen ook oplichten als je er met een lamp recht in schijnt. Dieren die dit hebben kunnen daardoor in schemerige omstandigheden beter zien. Bijna alle nachtdieren hebben zo'n extra reflecterend laagje onder hun netvlies.

Een echt goed kijkdier is de zeehond trouwens niet. Als hij boven water is dan is hij erg bijziend en zou hij eigenlijk een dikke bril moeten dragen. Onder water heeft hij geen bril nodig, maar waarschijnlijk gebruikt hij meer zijn snorharen dan zijn ogen om vis te vangen. Die snorharen zitten vol met celletjes, waarmee hij heel nauwkeurig kan voelen of er vissen in de buurt zijn.