De Waddenzee is een uniek zogenaamd getijdengebied ("Wetland"), dat ligt langs de Nederlandse, Duitse en Deense kust, van Den Helder tot het Deense Esbjerg. Bij vloed stroomt de Waddenzee vol, en enkele uren later, bij eb, is veel van het water weer terug in de Noordzee gestroomd. Door deze stromingen ontstaan diepe geulen en hoge zandbanken.
Dit maakt de Waddenzee tot een uniek ecosysteem: zeehonden leven er temidden van algen, wieren en zeegras, zandpieren, schelpdieren (onder andere: mosselen, garnalen en krabben), vogels (eenden, meeuwen, strand- en oeverlopers) en vissen zoals schol, bot, schar, enzovoort.

De droogvallende zandbanken vormen een heel belangrijke reden voor de zeehond om in de Waddenzee te blijven of er te komen. Bij eb kunnen de dieren daar rusten en in de zon liggen: uit zonlicht maakt de huid vitamine D aan, en die is nodig voor de verharing. Zeehonden liggen altijd in groepen op een zandbank. Dat is veiliger: er is altijd wel een dier dat naderend gevaar ontdekt en alarm slaat. Bovendien is het belangrijk voor het sociale contact dat uiteindelijk kan leiden tot de paring, die in het water plaatsvindt. De jongen worden op een zandbank geboren en ook gezoogd. Binnen zes uur na de geboorte moet een baby-zeehond kunnen zwemmen: bij vloed loopt alles weer onder water. Daar past de zeehond zijn leefgewoonten op aan.