Vonhoff heeft door de jaren heen een heel belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van de Zeehondencrèche. Het was in alle opzichten een geweldige man, met een warm hart voor de zeehonden. Hij begreep ook waarom ik dit werk doe, zonder daar allerlei belangen aan te verbinden of er beter van te willen worden. Ook hij was voorstander van vrijheid en eigen verantwoordelijkheid nemen. Misschien komt dat omdat hij ook een oud NJN-er was (Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie).
Hij was bij alle belangrijke gebeurtenissen rond de Zeehondencrèche betrokken. Bij alle “eerste steen-leggingen” was hij present. Bij één van die feesten die we organiseerden - en waar Prins Bernhard en Vonhoff nooit ontbraken - merkte hij op: “De Zeehondencrèche is het gebouw met de meeste eerste stenen.”
Ik noemde hem altijd “meneer Vonhoff.” Henk zei je niet. We genoten vooral van zijn bezoekjes aan de crèche samen met zijn moeder. Wat een prachtige vrouw was dat; dan was Vonhoff gewoon haar zoon.
Hij voelde zich enorm bij het werk voor de zeehonden betrokken. Van hem kreeg ik ook mijn onderscheiding van Officier in de Orde van Oranje Nassau en de Nieuwsblad van het Noorden prijs; overal was hij bij. Ik herinner me een discussie die ik met hem had over het wel of niet heffen van entreegeld. In die tijd was de toegang gratis en we vroegen om geld bij de Provincie. Het eerste wat dan gezegd wordt: “Waarom vraag je geen entree?” Ik heb het hem uitgelegd dat ik graag wilde dat onze bezoekers hun eigen vrijwillige bijdrage zouden geven: zelf verantwoordelijkheid nemen voor wat wij mensen in onze samenleving veroorzaken en niet altijd de schuld bij een ander neerleggen. Hij keek me aan en zei: “Ik ben het helemaal met je eens.”
Ik denk met veel respect en bewondering terug aan deze man en zal hem vreselijk missen bij de komende feestelijke gebeurtenissen. Wat moeten we nu, nu hij de volgende eerste steen niet meer kan leggen?27-07-2010 Bron: Zeehondencrèche Lenie 't Hart
