Knaloranje zeehonden in de Dollard. Ze zijn er ieder jaar weer, vaak met een jong. Prachtig om die moeders te zien, maar hun oranje kop past eigenlijk niet in het landschap. Ook onze nettenzeehond (jaren geleden opgevangen) ligt ieder jaar weer met een jong in de Dollard en natuurlijk vlak bij de dijk.
Om “nieuwe natuur” te maken is er een geul gegraven in de Dollard met een verbinding onder de dijk door naar het nieuw gemaakte binnendijkse gebied in de Breebaartpolder.
Prachtig bedacht; de waterstand wordt door een computer gestuurd en er gaat een wandelpad heen zodat de bezoekers alles goed kunnen zien.
Maar waar niet goed naar gekeken is: wat kan de invloed van zo’n geul op de zeehonden zijn.
Nu, dat weten we inmiddels. Het is namelijk een prachtige plek om bij hoog water je jong te zogen. Dat hebben de zeehonden al snel uitgevonden en twee dagen geleden lagen er 50 zeehondenmoeders met hun jongen onder aan de zeedijk.
En raad eens waar alle bezoekers heen worden geleid om de prachtige Breebaartpolder en de Punt van Reide te bekijken? U snapt het al. Allemaal bij de zeedijk omhoog, waar op amper 15 meter afstand de zeehonden liggen.
De mensen lopen, zich van geen kwaad bewust, boven over de zeedijk richting de zeehonden.
De helling van de nieuwe geul is vreselijk steil en bestaat uit glibberig slib, en er is een enorm sterke stroming. Als de mensen dichterbij komen vluchten de moeders in paniek het water in, maar de jongen - die heel vast slapen - hebben dat niet direct in de gaten. Het is zo vreselijk om te zien hoe zo’n moeder steeds opnieuw de slikhelling probeert op te klimmen. Ze probeert het overal maar het lukt haar niet om haar jong op te halen dat daar nog steeds ligt te slapen.
Zo krijg je huilers.
De jonge zeehonden gaan dan later wel in het water, maar worden direct door de stroming naar buiten gesleurd, gillend om hun moeder.
Ook onze oranje zeehond was op die manier haar jong kwijt. Ze ging bij alle moeders langs om haar jong te zoeken. Dat betekende oorlog tussen de moeders en op het laatst kreeg geen enkel jong meer te drinken. Potentiële patiënten voor de crèche, want als de jonge dieren na vier weken geen dertig kg zijn zullen ze de winter niet halen.
We hebben al borden neer gezet van “verstoor de zeehonden niet” maar mensen lezen niet.
Kropen de bezoekers nu maar tegen de dijk omhoog, met hun hoofd een klein stukje erboven. Dan was er niets aan de hand. Zeehonden horen vreselijk goed en zien ook alles bewegen.
Nergens kan je zo mooi de zeehonden zien. Dan moet het toch mogelijk zijn dat wij ons zo gedragen dat ze hun rust houden? Ik word er zo moe van; iedere keer weer uitleggen waarom de mensen niet over de dijk moeten gaan lopen. Ik probeer het ze uit te leggen, maar ik ben niet zo tactisch en maak me er veel te druk over.
Maar wij krijgen de huilers uit het gebied.
En dat is zo zonde: ze horen bij hun moeder.
Maar om weer terug te komen op die knaloranje zeehonden: zouden die een kleurspoeling bij Akzo Nobel hebben gehaald?
Lenie
28-06-2009
