Iedere dag komen er nieuwe zeehondenbaby’s in de crèche en iedere dag is er de ongerustheid over het geld voor de verzorging. Gelukkig hebben wij in Nederland een grote aanhang: onze donateurs die ons steunen. Het zijn de mensen die hun verantwoordelijkheid nemen voor de zeehonden.
Want de zeehonden zijn het slachtoffer van onze manier van leven en omgaan met de natuur. Dat wordt goed begrepen door onze donateurs, de adoptanten van zeehonden en alle kinderen die koekjes bakken, een sponsorloop houden of andere acties organiseren voor de zeehonden.
Op die manier doen ze iets terug.
Wij mensen gebruiken alles wat door onze industrie wordt geproduceerd. Daarom kunnen we de schuld ook niet bij de industrie leggen, maar er bestaat wel zoiets als een gedeelde verantwoordelijkheid. Dat is een beetje de filosofie van de zeehondencrèche.
Maar wat gebeurt er nu?
We hebben het financieel heel erg moeilijk. Iedere dag opnieuw moeten we de touwtjes aan elkaar knopen, zeker nu ook de Nationale Postcodeloterij ons verzoek om steun voor de vierde keer heeft afgewezen.
Om aan voldoende geld te komen moeten we telkens iets nieuws bedenken. Dit jaar hadden we het volgende bedacht: de meeste jonge zeehonden worden gevonden in en om de Eems, waar bijna 20% van de Nederlandse chemische industrie zit. Soms worden de jonge zeehonden ‘s-zomers bijna op de stoep van die bedrijven gevonden.
Vroeger had je de zogenaamde “noaberplicht”: je hielp je buren in geval van nood.
Dus wij dachten: kom, we gaan de industrie rond Delfzijl en de Eemshaven vragen of ze ook wat mee willen betalen voor hun buren: de zeehonden.
Als zoveel burgers hun verantwoordelijkheid nemen, dan doet de industrie dat vast ook wel, dacht ik in mijn naïviteit.
We kregen welgeteld drie reacties op zo’n tachtig brieven.
We vroegen maar een klein bedrag, maar toch waren alle reacties negatief. Vooral de brief van Akzo Nobel was werkelijk beschamend. Zo erg, dat ik vast van plan ben om de volgende zeehond die bij hun in het uitlaatwater wordt gevonden bij de directie op het bureau te leggen.
Hier word ik opstandig van.
Moet je eens zien wat particulieren allemaal doen om de zeehonden te redden. Daar heb ik groot respect voor. Dat staat in schril contrast met wat de verantwoordelijke bedrijven nu doen. Die bedrijven zouden juist moeten hóuden van hun omgeving en alles wat daarin leeft. Zeehonden en andere dieren hebben ook de lasten van ze.
Maar ik blijf optimistisch.
Heel misschien komt er ook nog wel een positieve reactie.
Gisteren zag ik weer moeders met hun jongen liggen zonnen op de zandbanken in de Dollard, zich niet bewust van de gifstoffen waar ze de hele dag mee in aanraking komen. Deze dieren kunnen zelf hun stem niet laten horen.
Wij moeten vertellen hoe moeilijk ze het hebben.
Vanmorgen was ik bij de opening van een school in Naarden, waar alle kinderen fietsten, renden en sportten om geld in te zamelen voor de zeehonden.
Fantastisch, op de jeugd kunnen we gelukkig blijven rekenen!
17-06-2009
