Vanmorgen vroeg werd er bij ons aangebeld, en toen ik opendeed stonden er een paar Grote Mannen in Uniform, die mij zonder pardon een soort helm opzetten met een 25 cm lange antenne er bovenop. “U moet meedoen aan ons onderzoek” zeiden ze, “Er is hier in de buurt een grote fabriek gepland en we moeten weten wie daar last van heeft.”
Ik durfde niets te zeggen en toen de mannen weg waren bleef ik rondlopen met die belachelijke helm-met-voelspriet. Ik ontdekte al meteen dat ik daarmee niet rechtop door een deuropening kon lopen. Ach, alles went en als je een beetje gebukt loopt gaat het wel goed, dus daar maakte ik mij niet erg druk om. Het was wél heel vervelend dat toen ik een douche nam, de antenne vasthaakte aan de douchekop en alleen met veel moeite losgemaakt kon worden, zodat ik bijna verdronk in de waterstraal.
Toen ik naar mijn werk wilde rijden, merkte ik dat mijn auto niet hoog genoeg was voor de antenne: ik kon alleen met mijn hoofd scheef achterover wegrijden. Gedurende de hele rit kon ik maar gedeeltelijk op de weg kijken. Levensgevaarlijk.
Slapen lukte niet meer: die vermaledijde antenne haakte voortdurend in de kussens en de lakens, waardoor ik ook nog stevige nekklachten ontwikkelde.
Toen ik met mijn hoofd boven een pannetje soep kwam om de smakelijke geur op te snuiven, bleef die ellendige antenne haken in de afzuigkap, waardoor ik zelf bijna gestoomd werd door de hete damp van de soep. En zo sukkelde ik een paar dagen door.
Toen kwamen de Grote Mannen in Uniform terug.
Ze wilden weten wat mijn bevindingen waren, in verband met de bouwvergunning voor de fabriek. Nou, daar kon ik ze wel wat over vertellen. Ik was er vierkant tegen. Want die fabriek is volgens mij:
- een beperking van mijn vrije beweging;
- een oorzaak van verdrinking;
- een probleem voor mijn goede nachtrust;
- een gevaar voor mijn veiligheid op de weg;
- een groot risico voor de volksgezondheid, vooral waar het gaat om brandveiligheid.
Gelukkig mocht ik toen mijn helm-met-antenne inleveren. Maar de Mannen in Uniform keken op hun beeldschermpjes en constateerden: “Hm. Bijna normaal gedrag. Is naar het werk geweest; heeft in de auto gereden; heeft gegeten; heeft geslapen, maar dat laatste ging niet goed. Dat moeten we nog beter onderzoeken.”
Vindt u dit verhaal onzin? Nou, dat is het toch niet helemaal…
Zeehonden zijn slachtoffer van dit soort onderzoek. Zij hebben er niet om gevraagd, maar worden gedwongen om rond te zwemmen met een soort baksteen-met-antenne in hun nek. Na drie maanden mogen ze hopen dat de zender er af valt, maar als hij teveel aan hun huid vastgeplakt zit raken ze hem nooit meer kwijt. Dan stellen de wetenschappers vast dat de zeehonden veel last hebben van het fenomeen dat ze op dat moment onderzoeken. “Ze slapen niet meer, dus we moeten er nog meer vangen om beter te kunnen onderzoeken wat er mis is”.
.jpg)
Zeehonden die heerlijk op een zandbank liggen te zonnen worden plotseling overvallen door mensen met netten. De vrouwtjes, in deze periode hoogzwanger, zitten in de val en vechten voor hun leven. Om een zender op hun vacht te plakken moeten ze minutenlang met kracht (dus grote stress) onbeweeglijk worden vastgehouden. Soms vallen daarbij doden. Maar dit móet nu eenmaal gebeuren, omdat vastgesteld moet worden of zeehonden misschien wel last hebben van het verderop heien van palen voor fabrieken. Er worden zelfs dieren gevangen op vele kilometers afstand van de geplande activiteiten. Dat heet dan een “nulmeting”...
Eigenlijk is dit een legale vorm van dierenmishandeling. Het is allang wetenschappelijk bewezen dat het gedrag van een zeehond met een zender afwijkt van dat van een zeehond zonder zender. En iedereen met gezond verstand begrijpt dat een zeehond schrikt als je vlakbij hem in het water slaat. Het ergste is dat dit onderzoek met zenders, deze dierenmishandeling, al jarenlang overal is uitgevoerd. Maar toch: er moeten nog veel meer dieren aan geloven, want er is budget voor. En dan moet je gewoon opnieuw het wiel uitvinden, want anders kan de wetenschap niet floreren, niet waar? Wie zijn nu eigenlijk de grootste vijanden van wilde dieren? De zeehond is een proefdier geworden. En dat allemaal in naam van het milieu en het welzijn van de zeehonden.
Begrijpt u het nog?
Ook voor de ontwikkeling van de Eemshaven worden zeehonden opgeofferd. Niet om meer te weten te komen, want wat onderzocht moet worden is allang bekend. Maar de vergunningverlener (het ministerie) eist dit soort onderzoek. Alleen op die manier heeft een nieuw bedrijf kans op een vergunning. En ach, het gaat maar om enkele tientallen zeehonden en die mogen we wel martelen voor het milieu.
Lang leve de Natuurbeschermingswet.
Voor zeehonden in het waddengebied is die in ieder geval een nachtmerrie.
Ongeboren jong van een doodgevonden moeder die een kapotte baarmoeder
had...
08-04-2009
