De afgelopen dagen werd de crèche overspoeld met zieke zeehonden. Dat betekent topdrukte voor de medewerkers in Pieterburen. Maar het betekent ook topdrukte voor de mensen in het veld: de EHBZ-(Eerste Hulp Bij Zeehonden)vrijwilligers en veel anderen. Want achter iedere zieke zeehond die in Pieterburen arriveert, zit een hele logistieke organisatie. Wilt u weten wat er op zo’n zaterdag gebeurt?
Zaterdagmorgen half acht: de eerste melding. Er is een zeehond gevonden op Terschelling. Onze vaste EHBZ-er Hessel viert op Gran Canaria zijn 40-jarig huwelijk, maar hij is ook op afstand inzetbaar om communicatie te regelen. Zijn EHBZ-collega Jeroen zorgt er op Terschelling voor dat de zeehond met de Koegelwieck (de snelle veerboot) om kwart over tien in Harlingen is.
Acht uur: telefoon van onze EHBZ-er Willem op Vlieland. Hij heeft een hele zieke zeehond en de veerboot gaat pas om kwart voor twaalf. Onze vaste zeehondenchauffeur André is al onderweg naar Harlingen. We overleggen snel: als we nu een snelle boot regelen die de zeehond van Vlieland haalt en dan direct naar Harlingen brengt, kan André twee zeehonden meenemen.
Terwijl André in Harlingen op de tweede zeehond wacht komt er nog een telefoontje van Willem: de politie had op Vlieland nog een hele zwakke zeehond gezien. Dankzij een bliksemsnelle actie van Willem konden er dus twee zieke zeehonden met de snelle Typhoon van rederij Noordgat naar Harlingen. André kwam voor één zeehond, maar gaat nu met drie onderweg naar Pieterburen.
Intussen komt er ook een telefoontje van onze EHBZ-er Dirk op Ameland. Die was eens gaan kijken wat er na de storm allemaal op het strand aanspoelde en het eerste wat hij tegenkwam was een hele zieke zeehond. Onze tweede chauffeur Enno vertrekt richting Holwerd om deze zeehond van de veerboot van Ameland op te pikken. Net als altijd gaat een lege transportmand retour voor een volgende patiënt.
Twaalf uur. Een schapenboer meldt dat hij bij de dijk aan de noordkust van Friesland een dode bruinvis heeft gevonden. Eén van onze mensen, Meindert, woont in Friesland, haalt hem op en brengt hem naar Pieterburen.
Eén uur. Via de Brandaris komt een melding van Schiermonnikoog: er ligt een dode bruinvis bij Paal 5. Even doorgeven aan onze EHBZ-mensen op Schier, Teun en Bouke. Die gaan ermee aan de slag. We zullen later wel horen of het dier nog geschikt is voor onderzoek.
Weer telefoon van Terschelling. Er is een dode dolfijn gevonden van 1.50 meter, die in leven is gestrand, dus heel vers en dat betekent belangrijk voor onderzoek. Die moet snel worden opgehaald. Gelukkig mag de dolfijn mee met de Koegelwieck. En dan wéér een telefoontje van Jeroen: nog een zieke zeehond op Terschelling. Ook die kan nog mee op de Koegelwieck, net als de dolfijn die wat groot is voor een wasmand. Meteen ook alvast contact opnemen met de Faculteit van Diergeneeskunde in Utrecht, waar de dolfijn en de bruinvis zondag, morgen dus, zullen worden onderzocht. Dat betekent dat we moeten regelen dat die twee kadavers ‘s morgens vroeg in Utrecht zijn. Onze vaste chauffeur Bertus heeft gelukkig tijd, dus dat is gauw geregeld.
Drie uur. Willem vindt intussen op het strand van Vlieland nog een dode te vroeg geboren jonge grijze zeehond. Veel te vroeg. Normaal worden de jongen van de grijze zeehond in de periode van eind november tot begin januari geboren.
Het houdt niet op. Om zeven uur nog een melding van een zeehond op Terschelling. Er vaart geen veerboot meer, dus weer een snelle boot geregeld en Meindert weer in actie: een ritje naar Harlingen en met de zieke zeehond weer naar Pieterburen.
In de Zeehondencrèche moeten de medewerkers alle zeilen bijzetten om al die zeehonden te verzorgen; er zijn inmiddels 105 zeehonden in de crèche, waarvan 80 heel zieke longwormpatiënten die veel aandacht nodig hebben. En voor iedere nieuwkomer moeten ze weer een plek creëren.
En nu moet de zondag nog beginnen…
17-10-2009 Bron: Zeehondencrèche Lenie 't Hart
