Zeehondencrèche Lenie 't Hart

Redding op verjaardagsfeestje

Het is al jaren een traditie dat er zeehonden worden vrijgelaten op Terschelling op de verjaardag van Hessel Wiegman, EHBZ-er en zeehondenredder van het eerste uur. Daarom ging Lenie ’t Hart op 29 april met de zeehonden Lanvin en Jesse naar Terschelling om de dieren daar vrij te laten en om slagroomtaart te eten. Dat deel van het verjaardagsfeestje verliep zoals verwacht: de zeehonden waren zó blij dat ze vrij waren dat ze elkaar knuffelden.

Maar daarna werd Hessel’s verjaardag meer een surpriseparty vol onverwachte gebeurtenissen.

Lenie vertelt: “Het begon meteen na het vrijlaten met een melding van een dode zeehond, die onderaan de dijk zou liggen. Die hebben we helaas niet kunnen vinden. Maar tijdens het zoeken kwam er een telefoontje van Vlielander Jan Koning, die met zijn bootje met een aantal toeristen zeehonden aan het bekijken was op de Engelse Hoek. Hij meldde een grote grijze zeehond met een stuk net om zijn nek. Volgens hem lag de zeehond gunstig, zodat hij te vangen zou zijn.

Meteen werd de snelle reddingboot “Hurricane” van Rederij Noordgat geregeld. Een paar sterke mannen mee (en ik natuurlijk) en met een bloedgang naar de Engelse Hoek. En ja hoor: daar lag de volwassen grijze zeehond te slapen op de zandbank. Het net om zijn nek was heel goed te zien.
Zeehond met net

Maar we beleefden een nog veel grotere verrassing: vlakbij de gewonde zeehond lag onze Zwarte Lola temidden van een groep zeehonden. Twee jaar geleden was zij op Vlieland gevonden en na een paar maanden daar ook weer vrijgelaten. Ze lag er prachtig bij. Wat geweldig om haar weer te zien!

Maar er moest gewerkt worden; de gewonde zeehond moest geholpen worden, dus de mannen gingen van boord met lange pikhaken. Gelukkig konden ze het net met een pikhaak te pakken krijgen en daarmee de zeehond tegenhouden.

Meteen daarop sprong Hessel met zijn vangnet bovenop de grijze zeehond. Op dat moment ben ik ook overboord gesprongen; daarom zijn er geen foto's van het losknippen van het net dat diep in huid en vlees van de nek was gesneden.
Samen hebben we de zeehond in bedwang gehouden; een deken over zijn kop zodat hij niet kon bijten. Aike knipte het net los en trok het voorzichtig uit de diepe, bloedende wond. Ik heb die wond goed bekeken. De zeehond was nog in een goede conditie en in zo’n geval kan hij in het zoute water en lekker in de zon het snelste genezen. We hebben hem dus weg laten zwemmen. De reddingsoperatie was net op tijd: het net had er niet veel langer om moeten zitten, want dan was de conditie van de zeehond snel achteruit gegaan.
Dank aan Jan Koning van Vlieland. En Hessel’s verjaardag zullen we niet snel weer vergeten. De taart heb ik nog haastig naar binnen gewerkt. Toen snel naar de veerboot; nog een ijsduiker in een mand mee aan boord, voor het vogelopvangcentrum in Moddergat. En geloof het of niet: ‘s avonds had Hessel nóg een zieke gewone zeehond. Hij heeft zijn verjaardag vooral op het strand gevierd.”

30-04-2008 Bron: Zeehondencrèche Lenie 't Hart