Een jonge, speelse zeehond zwemt in de Waddenzee. Er drijft iets in het water wat hem interesseert. Hij duwt zijn neus ertegen, speelt ermee. Het dobberende ding springt weg, maar komt weer terug. Het zeehondenjong vindt het leuk en wordt wat driester. Hij duwt harder tegen het ding. Plotseling schiet het over zijn kop en nestelt zich – voor de zeehond onbereikbaar – rond zijn nek.
Maanden gaan voorbij. De kleine, speelse zeehond wordt groot. Maar het marteltuig rond zijn nek blijft. En groeit NIET mee…
Vandaag was deze zeehond door de wurgring rond zijn nek (waarschijnlijk een onderdeel van een lenspomp) zozeer verzwakt, dat onze vrijwilligers op Terschelling hem konden vangen.
Het was ontroerend en hartverscheurend om te zien dat deze zeehond, zelfs in zijn penibele toestand, vocht voor zijn vrijheid.
Die hopen we hem - zodra hij is genezen - weer te kunnen geven.
21-08-2006 Bron: Zeehondencrèche Pieterburen
