17-06-2006 Zaterdag
Donderdag was mijn laatste volledige dag in Iran. Een hele volle dag met veel afspraken. Het begon al vroeg, want mijn eerste afspraak was om 8 uur met een professor van de medische faculteit van de Universiteit van Teheran, die veel onderzoek naar de Kaspische zeehond heeft gedaan. 17 jaar geleden had ik voor het eerst schriftelijk contact met hem. Ik heb veel boeken en informatie over zeehonden naar hem gestuurd en ook naar zijn studenten; ze hadden het nog steeds over de T-shirts met zeehonden er op, die ik had meegestuurd. Prachtig om deze enthousiaste man, dr. Kiabi, nu eens écht te ontmoeten. Ali en Mostafa waren er ook al om 8 uur en we hebben met elkaar gefilosofeerd over de mogelijkheden om de mensen die in Iran aan zeehonden werken bij elkaar te krijgen. Mostafa gaat alle “zeehondengekken” van Iran bij elkaar halen en ze gaan dan samen in een programma opschrijven wat ze voor de zeehonden kunnen gaan doen. Wij kunnen daarbij helpen met informatie. Wat een prachtig initiatief: een Seal Expert Group in Iran!
Om half tien was het gesprek afgelopen. Toen direct naar de grote bazaar in het zuiden van Teheran vlakbij de prachtige moskee met schitterende, sierlijke en indrukwekkende minaretten. Een unieke ervaring om langs die prachtige mozaïeken te lopen met de wondermooie kleuren. Ook de hele bazaar was er vol mee en had ook schitterend gevormde en gedecoreerde gewelven. Het was er heerlijk rondlopen; je kunt er werkelijk alles kopen en niet duur. Ik heb Iraanse bloemenparfum gekocht. Toen zag ik twee jonge jongens niks doen, alleen maar staan. Ik vroeg hen wat voor werk ze deden; nou, niets dus. Hun moeder dacht dat ze aan het werk waren, maar ze waren in de bazaar naar de meisjes aan het kijken. ’t Is overal hetzelfde…
Om 12 uur moest ik weer bij het weeshuis zijn. Ik was uitgenodigd voor een echt Iraanse lunch. Mostafa ging mee. Alles heb ik ditmaal in Teheran met de taxi gedaan, die gelukkig niet duur is. Maar als ik weer ga neem ik de bus; die is nog goedkoper, je komt overal (als je weet hoe het werkt) en het gaat sneller: bussen hebben minder last van de verkeerschaos. Madame Ebtekar stond al op ons te wachten. Ik schat haar op 70 jaar. Wat een prachtig mens! Ze heeft meerdere weeshuizen opgericht en komt bij natuurrampen in actie om kinderen te redden, maar ze helpt ook alleenstaande moeders met kinderen. Natuurlijk heb ik ook even bij de kinderen gekeken; ze waren al aan het eten. Ik sprak een heel mooi meisje van 14 jaar. Ze wist nog niet wat ze zou gaan studeren, maar ook daar geeft het weeshuis de mogelijkheden voor. Het eten was heerlijk. Een lekkere salade, natuurlijk de rijst met saffraan en vooral de peterseliesoep met van alles erin smaakte heerlijk. Mostafa heeft beloofd dat hij met een paar andere studenten het gebouw zal komen schilderen en ook dat ze de oudste kinderen zullen meenemen om ze in de natuur de hagedissen en vogels te laten zien. Ik besloot die avond op het feest van de Ambassade uit te kijken naar bedrijven die iets voor het weeshuis kunnen doen.
Na het weeshuis had ik een afspraak met Thomas Erdbrink, de journalist. Hij is NRC-correspondent in Iran en getrouwd met een Iraanse. Toen ik maanden geleden voor het eerst contact met hem had, vertelde hij dat hij als kind van 10 bij mij op bezoek was geweest met zijn zusje, want die wou perse naar Pieterburen. Het duurde 2 uur voor ze bij ons waren en het was koud. Nu kan hij de zeehonden in Iran helpen. Prachtig toch! Met hem heb ik alle projecten doorgesproken. Het is belangrijk dat de jonge Iraanse studenten de kans krijgen om een stage in Nederland te hebben. Daar gaan we verder aan werken. Hij had nog een paar goede adviezen voor het Kaspische zee project. Zijn verhalen over Iran zijn heel goed en laten ook een andere kant zien van Iran, die ik door mijn bezoeken aan Teheran steeds meer herken. Hij heeft ook een weblog: "onze man in Theran".
Zijn appartement heeft een prachtig gezicht over de stad. Op zijn balkon broedt een duif en een heel klein dapper zwerfkatje dat hij gevonden had was al een kleine generaal in de dop.
Met Thomas ging ik naar het Holland Huis Feest in de woning van de ambassadeur Hein de Vries. Het feest was uitsluitend voor Nederlandstaligen en Driek van Wissen, de dichter des Vaderlands, was ingevlogen om zijn gedichten in Iran voor te dragen. Zo kom je in het Iraanse Holland Huis ook nog Groningers tegen. Het was een feest met rookworst, kaas, paling en haring; echt Hollands. Ik ontmoette er een zoon van chirurg Oterdoom uit Groningen, die 30 jaar geleden een zeehond in Pieterburen had geopereerd. Toevalliger kan het toch niet. Hij zoekt naar gas en olie in Iran en spreekt perfect Gronings. Er liep nog een Groninger die voor Nokia werkte en ik sprak ook een Nederlander die in Iran auto’s moest maken. Dat kwam goed uit: het weeshuis had een auto nodig. Daarna sprak ik iemand van de KLM, die nog een project zocht om te steunen en het weeshuis was net wat. Zo zie je maar, contacten voor het weeshuis genoeg.
Voor het echte feest begon moest ik alweer naar het hotel voor mijn laatste afspraak met een NGO, die in Iran voor het milieu werkt. Ook zij wilden zich graag inzetten voor de zeehonden, dus “join the club!”. Het was een leuk gesprek, maar om 11 uur moest ik er een eind aan maken, want om 2 uur moest ik weer op om naar het vliegveld te gaan.
Mostafa, en onze filmer Mani met zijn vrouw kwamen naar het hotel om mee te gaan naar het vliegveld. Daar was Ali met zijn hele familie. Allemaal waren ze midden in de nacht voor mij naar het vliegveld gekomen. Een hartelijk afscheid; wat een lieve mensen en wat willen ze graag wat voor het milieu in hun land doen.
Vliegtuig in, hoofddoek af: we waren nu weer in Nederland. Een prima vlucht met een geweldige service van de KLM.
Om 10 uur kwam ik heerlijk uitgerust in Amsterdam aan waar mijn man al weer stond te wachten. Even later zat ik in de auto. Wat een rustig verkeer hebben we toch in Nederland! Op naar Pieterburen om alle huilers te zien die net waren binnengekomen. Wat is het heerlijk om zulke fantastische medewerkers te hebben die het mogelijk maken dat je in alle rust op reis kunt zijn.
15-06-2006 Bron: Zeehondencrèche Pieterburen