Vorige week overhandigden André van Gemmert en Anja Hazekamp van de Zeehondencrèche samen met Bont voor Dieren in Den Haag protesthandtekeningen aan de Canadese ambassadeur. Hieronder waren de meer dan meer 160.000 handtekeningen die de Zeehondencrèche in de loop van 2005 verzamelde op de site www.stopdezeehondenmoord.nl.
Lenie 't Hart schreef over deze afschuwelijke slachting:
Laten we ze uitkopen
Woede, onmacht, verdriet. Dat spookt allemaal door je hoofd als je stilstaat bij wat er op dit moment in Canada op het ijs met jonge, weerloze zeehonden gebeurt. Je vraagt je werkelijk af hoe zoiets mogelijk is in onze samenleving. Maar ik vind het nog het ergste dat grote natuurbeschermingsorganisaties er een verhaal van maken - zelfs naar kinderen toe - dat dit eigenlijk wel normaal is. Ik heb al teksten gelezen als "het is alleen onaanvaardbaar als dit op langere termijn zou leiden tot een daling van het aantal zeehonden". Men laat ons graag geloven dat "dood nu eenmaal bij het leven van dieren hoort", dat het hier gaat om "een gezonde populatie" en vooral dat "die zeehondenpopulatie het 'oogsten' van dieren best wel kan hebben." Dergelijke en andere drogredenen worden gebruikt om de samenleving een oogje te laten dichtknijpen, of liever nog: beide ogen voor de werkelijkheid te laten sluiten. Zelfs het World Wildlife Fund - dat geld binnenhaalt met prachtige spotjes van jonge dieren die schattig rondspringen op het televisiescherm - verschuilt zich achter dergelijke drogredenen en steunt daarmee in wezen de politiek in Canada. Als dat World Wildlife Fund zou zeggen: "Stop!" en actie zou gaan voeren was de jacht heel snel afgelopen. Maar ze doen het niet, met als argument dat deze zeehondensoort niet bedreigd is. "Het aspect van dierenwelzijn (...) is niet onze eerste invalshoek. Natuurbescherming is onze focus en expertise (...)," aldus het WWF. Massa's verzamelde handtekeningen, acties en betogingen, niets van dat alles helpt om de Canadese regering van haar beleid af te houden. We zullen dus een andere weg moeten zoeken om deze mensonterende jacht aan te pakken.
Dus wat dan te doen?
Mijn voorstel is om een wereldwijd "Seals Wildlife Fund" op te richten, samen met de - wel degelijk óók bestaande - Canadese dierenbeschermers. Geld uit dat fonds zou naar de lokale Canadese vissers moeten gaan, die met deze afschuwelijke jacht slechts een schamel bedragje verdienen. Die vissers zijn de afgelopen jaren door de Canadese overheid volstrekt in de steek gelaten, nadat het falende overheidsbeleid op het gebied van visserij voor een catastrofe had gezorgd. De Canadese zeeën zijn leeg en de voormalige vissers mogen als genoegdoening een paar maanden lang zeehonden doden. Al hun woede en frustratie leggen ze in de klap, waarmee ze een weerloze baby de hersens inslaan. Het ooit gehanteerde argument dat de zeehonden verantwoordelijk zouden zijn voor de lage visstand is allang als onzin van tafel geveegd. Zelfs de Canadese overheid heeft dat moeten toegeven.
Wij zouden er met elkaar voor moeten zorgen dat er een bedrag beschikbaar komt waaruit die vissers betaald worden voor het niet doden van de zeehonden. Vergelijk het maar met de braak-lig premie voor landbouwers in Europa. De inkomsten van de vissers bestaan maar voor een klein gedeelte uit het bloedgeld van de zeehonden. De totale zeehondenjacht in Canada levert zelfs volgens de overheid per jaar slechts 12 miljoen euro op (2005). Als daar de subsidies en andere kosten vanaf worden getrokken is het nog minder. Als wij de vissers in Canada gaan steunen in hun ellende, kunnen we bereiken dat ze zich niet door iederéén in de steek gelaten voelen. Misschien kunnen we ze er zelfs van overtuigen dat ze aan levende zeehonden meer kunnen verdienen dan aan dode. En voor de Canadese overheid moet het toch meer dan pijnlijk zijn wanneer een groot deel van de wereld zich ontfermt over de slachtoffers van hun eigen mislukte visserijbeleid.
Kom op mensen! Als over de hele wereld iedereen die een handtekening heeft gezet een paar euro doneert, moeten we het leven van al die zeehonden kunnen kopen. Blijkbaar is er in onze maatschappij niets meer mogelijk als er geen geldelijk gewin aan vast zit. Ook de Canadese overheid vindt geld blijkbaar belangrijker dan ethiek. Wel, laten wij ze dan met geld verslaan.
Als we morgen beginnen, kunnen we de jacht het volgende jaar uitkopen. Het stuur moet om. Via overheden, ambassadeurs, boycots etc. lukt ons dat blijkbaar niet. We moeten beginnen aan de basis: begrip tonen voor het probleem van de gewone visserman in Canada die gebruikt wordt om het falen van zijn eigen overheid te verbloemen.
Lenie 't Hart
31-03-2005 Bron: Zeehondencrèche Pieterburen
