De storm van donderdag 16 december heeft het water zo hoog opgestuwd, dat de zandbank de Richel is ondergelopen. Tientallen pasgeboren grijze zeehondenpups zijn in het water terecht gekomen. De moeders probeerden bij hun jong te blijven. Zelfs als die op een gevaarlijke plaats terecht kwam.
Alleen al op Vlieland liggen minstens vijf moeders met hun jong op een voor zeehonden ongebruikelijke plaats. Op het strandje vlak naast de veerboot. Op het fietspad langs de waddendijk naast de haven. Op een pad door de duinen. Iedere moeder probeert haar pup te beschermen tegen de - in haar ogen - grote gevaren. Het liefst zou ze haar jong meenemen naar een rustiger plaats, maar het jonge dier volgt haar niet het water in. De eerste drie weken van hun leven zwemmen grijze zeehondenpups niet, omdat ze worden gehinderd door hun dikke witte babyvacht. In die drie weken zijn de jongen volledig afhankelijk van de moeder, en worden zo vaak als het kan gezoogd. Ook op Vlieland proberen de moeders hun jong te laten drinken, maar de onrustige omgeving maakt dat moeilijk. Sommige moeders blijven vlak bij hun pup en proberen die te beschermen. Andere moeders, zoals die bij de haven, vluchten telkens weg van hun jong als nieuwsgierige toeschouwers te dichtbij komen. Toch is de moederbinding zo groot, dat zij telkens opnieuw terugkeren naar hun jong om het te zogen.
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
Inmiddels zijn al tien witte huilers in de Zeehondencrèche opgenomen. Helaas hebben we ook al drie dode pups geborgen. Op de Richel, waar vrijdag nog 90 jongen werden geteld, lagen er vandaag (maandag 20 december) omstreeks 60.
17-12-2004 Bron: Zeehondencrèche Pieterburen
