Kleine Fóka had het bijna niet gehaald. Toen hij op 9 augustus uitgeput op het strand van Schiermonnikoog lag, werd hij door de aanwezigheid van de vele toeristen weer het water in gejaagd. Wanneer de toeristen verdwenen waren, klauterde hij telkens weer terug.
Hoewel voorbijgangers zoals de heer Brenning via de Brandaris en de de heer Bolt van de Leeuwardense brandweer meteen de Zeehondencrèche waarschuwden, waren er andere (onwetende) badgasten die vonden dat het dier maar aan zijn lot moest worden overgelaten "omdat de moeder wel zou terugkomen". Moeder en kind komen echter nooit op het strand, en een moederzeehond laat haar jong nooit alleen.
De jongen van de gewone zeehond worden begin juni geboren. Ze blijven vier weken bij hun moeder en verdrievoudigen in die tijd hun gewicht: van tien tot dertig kilo! Als in augustus nog een kleine jonge zeehond op het strand wordt gevonden, dan weten we uit jarenlange ervaring dat die vrijwel zeker al een tijd zijn moeder kwijt is en dat er dus iets goed mis is.
Gelukkig waren onze EHBZ-ers Bouke Henstra en Teun Talsma tijdig ter plekke en hoewel de laatste veerboot van Schiermonnikoog naar het vaste land reeds was vertrokken, konden we met de snelle boot van de zoon van Teun Talsma de kleine Fóka tijdig in de crèche krijgen.
Hij is nog wat onder de indruk van het gebeuren (en van de nonchalante houding van sommige badgasten) maar hij begint nu eindelijk aan zijn herstel. Raymond en Heni van der Wel uit het Brabantse Nuenen adopteerden Fóka, zodat hij en de andere zeehonden gegarandeerd de optimale zorg kunnen ontvangen.
10-08-2004 Bron: Zeehondencrèche Pieterburen
