Dankzij de meldingen van tientallen wandelaars, toeristen en mensen die langs de kust werken heeft de Zeehondencrèche inmiddels al twintig huilers kunnen redden.
Dankzij de meldingen van tientallen wandelaars, toeristen en mensen die langs de kust werken heeft de Zeehondencrèche inmiddels al twintig huilers kunnen redden. Onze collega-instituten in Duitsland zijn ook blij dat ze veel zeehondenpups van de dood hebben kunnen redden. In Norddeich (Niedersachsen) hebben ze vijfendertig huilers. In Schleswig-Holstein,waar men lange tijd een kritische houding tegenover opvang had, heeft men nu zevenenvijftig huilers in opvang. Fantastisch!
Toch is niet iedereen enthousiast over de inzet van deze dierenredders. Henk Brugge, hoofd zeehondenopvang EcoMare op Texel wil veel huilers liever niet opvangen en vindt dat iemand pas flink is als hij een dier laat sterven. In het AD van 21 juni zegt hij: "Er zijn ook plaatsen waar weinig mensen komen en daar zou je niet moeten ingrijpen. Maar als een vogelwachter in een natuurgebied en huiler vindt, dan moet hij sterk in zijn schoenen staan om zo'n beestje te laten liggen." Henk Brugge weet ook wel een oplossing voor die hulpeloze dieren: een lekker hapje voor de zilvermeeuwen.
In een reactie op dit artikel schrijft Lenie 't Hart in een ingezonden brief aan het AD: "Er zijn door de overheid in overleg met de Tweede Kamer duidelijke regels vastgesteld: iedere hulpbehoevende zeehond die met de mens in aanraking komt, mag worden gered. Ook EcoMare dient zich aan die regels te houden." En ze sluit af met "Wij staan voor de zeehond!"
 |
 |
|
| Wil Luijff , beleidsmedewerker van de Dierenbescherming, hielp mee bij een reddingsactie in Delfzijl. |
23-06-2004 Bron: Zeehondencrèche Pieterburen
