Het aantal meldingen van aangespoelde dode zeehonden blijft stijgen. We moeten ervan uitgaan dat begin september de teller op meer dan duizend dode dieren zal staan. Daar moet een onbekend aantal bij worden opgeteld, omdat niet alle dieren aanspoelen; veel drijven naar zee of zijn al gezonken.
Triest record tot nu toe was 28 augustus, toen op één dag 105 dode dieren zijn geteld. Wetenschappers van de crèche verwachten dat het "hoogtepunt" van de ziekte nog niet is bereikt. Een triest vooruitzicht. Toch probeert de crèche zo goed en zo kwaad als het kan haar werk te blijven doen. "Een bijna onmenselijke opgave" zegt coördinator op de crèche, Karst van der Meulen. Samen met de EHBZ-ers (Eerste Hulp Bij Zeehonden vrijwilligers) in het veld wordt geprobeerd zo veel mogelijk dode dieren in koelcellen te krijgen. Karst: "Omdat het virus geen onderscheid maakt tussen gezonde of zieke dieren, noch tussen sterke of zwakke exemplaren, wil Professor Ab Osterhaus met zijn team straks alle dode dieren onderzoeken op heel veel aspecten. Alleen op die manier kunnen we er achter komen waarom de weerstand van de dieren zo is verminderd. Hoe meer dieren, des te meer gegevens en des te sterker de trend die uit al die gegevens kan komen om de werkelijke oorzaak te vinden."
De organisatie van auto's, lijkenzakken, speciale kleding en vriescontainers draait goed, maar het toenemend aantal dode dieren trekt wel een steeds zwaardere wissel op het incasseringsvermogen van de vrijwilligers. Een van de EHBZ-ers van het eerste uur, Hessel Wiegman op Terschelling, verwoordt zijn gevoelens en dat van z'n collega's zo: "De werkdruk is nu natuurlijk gigantisch, maar dat geeft niks. En die paar dode dieren eind juni en begin juli zie je ook nog wel eens in andere, "gewone" jaren. Maar die enorme aantallen van nu, dat begint wel aan je te knagen. Zo veel dood en ellende om je heen, dat valt niet mee. Gezonde jonge beesten en sterke zware mannetjes en vrouwtjes met een dikke speklaag, die daar zo dood liggen, dat is vreselijk om te zien. Soms leven ze nog maar zitten de meeuwen al aan ze te pikken. Je bent weer even blij als we er één levend naar Pieterburen krijgen. Maar ik word ook kwaad, want wat hier gebeurt is niet normaal meer; hier is volgens mij iets onnatuurlijks aan de hand. Ik mag hopen dat die dieren niet helemaal voor niks zo'n ellendige dood sterven, maar dat we er iets van leren voor de toekomst."
Op de crèche in Pieterburen heeft Lenie met haar team strikte quarantaine-regels doorgevoerd. "Om besmetting van gezonde huilers te voorkomen. Het betekent veel meer werk voor de medewerkers, maar iedereen heeft dat er graag voor over. Ikzelf heb natuurlijk ook m’n emoties, maar daarmee wil ik het personeel en vrijwilligers niet belasten. We vechten voor elk dier. We hopen dat we door die daadwerkelijke hulp, en door het uitgebreide wetenschappelijke onderzoek aan alle dode dieren, mee kunnen werken aan een betere toekomst voor de zeehond."
Van de ongeveer 50 dieren die sinds het begin van de ziekte Pieterburen levend hebben gehaald, is op dit moment nog ongeveer de helft in leven.
01-10-2002 Bron: Zeehondencrèche Pieterburen
