Sinds het begin van de virusuitbraak (mei 2002) is het aantal in Denemarken en Zweden gevonden dode zeehonden opgelopen tot 3000. Ook in Noorwegen, Duitsland, Frankrijk en Engeland zijn dode dieren gevonden. Pas geleden ook een in Zeeland. Niemand weet hoeveel zeehonden niet gevonden worden, omdat ze afdrijven naar zee en wegzinken.
Datzelfde geldt ook voor de Nederlandse Waddenzee, waar sinds de vondst van de eerste met virus besmette zeehond op Vlieland (op 16 juni 2002) meer dan 300 dode zeehonden zijn gevonden. De Zeehondencrèche heeft op alle waddeneilanden (Terschelling, Vlieland, Ameland en Schiermonnikoog) diepvriescontainers laten plaatsen, waarin de op die eilanden gevonden dode zeehonden worden bewaard, totdat ze op transport gaan naar een grote diepvriescontainer in de Eemshaven. Daarin worden ook alle dood gevonden zeehonden van de Friese en Groningse kust bewaard. Alle dode zeehonden worden verzameld voor wetenschappelijk onderzoek. De Zeehondencrèche heeft een team van vrijwillige medewerkers, die bij toerbeurt op de meldingen afgaan en op de voorgeschreven manier (met beschermende kleding, handschoenen en maskers) de dode dieren langs de kust verzamelen, in lijkenzakken bergen en naar de diepvriescontainers brengen. Soms vinden ze een levende zeehond, die voor hun ogen doodgaat. Een verdrietige ervaring, vooral omdat de dieren er vaak nog zo stevig en gezond uitzien. En dan is het opeens afgelopen met ze. Medewerkers van de eilanden melden ook dat ze tientallen zieke dieren zien drijven: wanneer een zeehond longproblemen heeft, blijft hij voornamelijk aan de oppervlakte. Het is vreselijk om machteloos te moeten toekijken hoe de dieren vechten voor hun leven en tenslotte zinken. Niemand kan hen helpen.
Een paar weken geleden is door een team pathologen onder leiding van "onze" Prof. Dr. Ab Osterhaus en "onze" Dr. Thijs Kuiken sectie gedaan op de eerste 65 zeehonden. Daaruit bleek dat in meer dan de helft van de gevallen de dieren met zekerheid in aanraking waren geweest met het virus. Bij de andere dieren wordt nader onderzoek uitgevoerd.
De Zeehondencrèche heeft niet alleen met dode, maar vooral ook met levende zeehonden te maken. Bij de opvang daarvan zijn ook veel extra maatregelen getroffen. Iedere zeehond die nu binnenkomt is "verdacht" en moet in maximale quarantaine worden opgevangen. De huidige quarantainefaciliteit van de crèche (zeven vaste quarantaineruimtes, vijf tijdelijke quarantaines) wordt daarom aangevuld met een vijftal mobiele units. Binnen de crèche zijn diverse afdelingen opgedeeld in "eilanden", waartussen het personeel niet zonder meer mag wisselen. Er is dus veel meer personeel nodig, en er wordt veel, heel veel gedoucht en van kleding gewisseld. Toch hebben we niet kunnen voorkomen dat een aantal jonge zeehonden, die na de 16e juni zijn binnengebracht, zijn doodgegaan. Maar we blijven vechten voor alle levende, levensvatbare dieren: ieder zeehondenleven telt!
11-08-2002 Bron: Zeehondencrèche Pieterburen
