Reactie EHBZ-team Zeeland:
Aan de redactie van Trouw
Middelburg, 23 maart 2000.
Geachte redactie,
Naar aanleiding van de artikelen welke zijn verschenen in het dagblad Trouw d.d. 20 maart, 21 maart en 22 maart 2000 willen wij als E.H.B.Z.-ters reageren. Tussen haakjes: E.H.B.Z. betekent Eerste Hulp Bij Zeezoogdieren.
Er wordt in de artikelenreeks gesuggereerd dat wij als een soort zeehondenvangers aan de Zeehondencrèche Pieterburen zijn verbonden en dat wij opzettelijk alle stranden afstruinen om zoveel mogelijk zeehonden weg te halen. Dit is in het geheel niet waar. Alle E.H.B.Z.ters zijn mensen die aan de Nederlandse kust of op de Waddeneilanden wonen. Sommigen doen het E.H.B.Z. werk al mee dan dertig jaar. Deze mensen hebben liefde voor de dieren in het algemeen.
Een gezonde zeehond, bruinvis of dolfijn zal nooit en te nimmer het strand opzoeken. Een zeezoogdier zal ten allen tijde zover mogelijk van de mensen wegblijven.
Alle E.H.B.Z mensen, die volgens Trouw dus zogenaamd de kusten afstruinen, hebben een opleiding genoten in Pieterburen en kunnen dankzij die kennis eerste hulp bieden bij zeezoogdieren die in moeilijkheden zijn geraakt. Wij worden zelfs ook, omdat wij bekend zijn, door verschillende overheidsinstanties gebeld met het verzoek om een gewond of ziek zeezoogdier weg te halen. Daarnaast worden door E.H.B.Z. medewerkers alle kadavers van zeehonden, bruinvissen en dolfijnen weggehaald en overgebracht naar de diverse instanties voor wetenschappelijk onderzoek.
Het is beslist niet zo dat wij meer of intensiever zoeken dan een paar jaar geleden. Het is wél zo dat wij tegenwoordig meer meldingen krijgen van aangetroffen zeehonden en dat wij zelf ook meer zieke dieren vinden dan een aantal jaren geleden. Dat is een ontwikkeling die ons heel ongerust maakt. Het grotere aantal dieren dat nu weer rondzwemt in de Waddenzee en in het deltagebied van Zuid-West Nederland is voor een flink deel te danken aan de inzet van de Zeehondencrèche. Met name in de Zuid-West delta waren na 1988 nog maar een tiental zeehonden over. Thans zwemmen er meer zeehonden rond: zo'n 50 stuks. Aan het begin van de eeuw leefden hier meer dan duizend zeehonden.
E.H.B.Z.-ters zijn mensen die in principe geen enkel dier laten liggen, ook niet aan de kant van de weg. Een dier dat in nood is wordt door deze mensen geholpen. Een zieke kat, een aangereden hond, een olievogel, een gewonde egel en ga zo maar door, wordt ook niet achtergelaten, maar wordt hulp aan geboden. Er worden dan indien nodig andere instanties bijgeroepen, zoals een dierenambulance.
Kortom, wij houden van de natuur, willen die graag helpen in stand houden en zijn zeker niet bezig om individuele dieren of de natuur in gevaar te brengen of de zeehondenpopulatie te verzwakken. Als de mens de grootste vijand van het dier is, waar moet hij dan voor hulp zijn. Of gaan we zover dan we gewoon over een ziek dier heen stappen en het aan zijn lot overlaten.
E.H.B.Z. ZEELAND
J. v.d. Hiele
M. Geerse
R. Wille
24-03-2000Bron: Zeehondencrèche Pieterburen
