Van onze verslaggever Wim Jassies
PIETERBUREN - "Het regent jonge zeehondjes!" Directeur Lenie 't Hart van de Zeehondencrèche Pieterburen zit bijkans met de handen in het haar. Niet alleen overstijgt het aantal huilers alle records van vorige jaren, 't Hart maakt zich vooral zorgen om de conditie van deze beestjes. "Ze wegen allemaal tien tot twaalf kilo, hun geboortegewicht", legt ze uit. Terwijl dat normaal minstens vijftien kilo zou moeten zijn." Daarnaast worden er en dat verontrust haar bovenal - opvallend veel dode huilers gevonden, tot nu toe al vijftien.
De zeehondenstand neemt sinds de virusepidemie van 1988, waarbij er uiteindelijk niet meer dan 400 van deze dieren in de Waddenzee rondzwommen, weer sterk toe. Vorig jaar werden er totaal meer dan 2000 zeehonden waargenomen; dit jaar hebben medewerkers van de Zeehondencrèche ruim 2000 volwassen exemplaren waargenomen, alsmede 420 jonkies.
Lenie 't Hart wil zich niet blindstaren op die aantallen. Ze heeft meer zorgen om de conditie van de zeehonden.
"We hebben nu al 54 huilers binnen, terwijl dat er vorig jaar in totaal veertig waren", zegt ze. Ik weet niet wat er aan de hand is, want ze wegen allemaal te weinig." Nog verontrustender vindt ze de gesteldheid van de dode huilers. "Infecties, oogwonden, noem maar op", aldus Lenie 't Hart. Ze zijn een voor een gestorven van de honger."
Op pagina 3:
Lenie 't Hart vermoedt zoogproblemen bij zeehondenmoeders.
PIETERBUREN - Niet alleen in de Waddenzee komen veel huilers in slechte conditie voor. De Zeehondencrèche in Pieterburen krijgt ook meldingen uit Holland, Belgie, en - gisteren nog- uit het waddengebied in Noordwest-Frankrijk.
Hoewel sectie en laboratoriumonderzoek een en ander vermoedelijk zal verklaren, houdt de zeehondenexpert Lenie 't Hart het er op, dat de moeders niet voldoende melk hebben voor hun jongen. "Ik heb nog nooit meegemaakt", zegt ze, en Lenie 't Hart is al bijna dertig jaar met zeehonden bezig, "dat een moeder met hoog water haar jong zoogt onder aan de dijk.
Normaal zogen ze hun jongen bij eb op de drooggevallen platen. Nu hebben ze blijkbaar te weinig tijd om bij eb hun jongen aan voldoende melk te helpen." Daarnaast neemt ze in ogenschouw, dat de waddenzeehond een slecht immuunsysteem heeft en genetisch niet sterk is; zo'n zeehond is dus bevattelijk voor infecties.
Het lukt haar en haar medewerksters overigens goed de binnengebrachte huilers in leven te houden. Van de 54, die de afgelopen weken zijn opgevangen in Pieterburen, is er slechts een overleden. "Maar het is topdrukte", aldus Lenie 't Hart. "Vorig jaar hebben we in totaal 95 zeehonden opgevangen, nu zijn dat er al 93."
04-08-1998 Bron: Nieuwsblad van het Noorden
