Van onze verslaggever Koos Bijlsma
PIETERBUREN - Stafvergaderingen zijn er om de twee weken. Steeds op woensdagmorgen schuiven zes vrouwen aan de lange blauwgranieten directietafel die Lenie 't Hart ooit cadeau kreeg van een Belgisch bedrijf. Met drie brandende kaarsen op tafel en veel uitheemse versierselen en snuisterijen ademt de directiekamer van de Zeehondencrèche in Pieterburen een geheel eigen sfeer. Zeehondenmoeder Lenie 't Hart (56) geniet vaderlandse faam. Minder bekend is dat ze een staf om zich heen heeft gevormd, die uitsluitend uit vrouwen bestaat. "Een tijdje hebben we een man in onze gelederen gehad, maar die waren we binnen een jaar weer kwijt", lacht Lenie. De vraag hoe lang dat geleden is legt ze voor aan haar collegastafleden. "Dat moet vijf jaar terug zijn", schat Geesje Spreen (35), die hoofd is van het bezoekerscentrum en de technische afdeling. "Ik was toen zwanger van Marieke." Dat ze uitsluitend met vrouwelijke stafleden werkt, noemt Lenie 't Hart "een bewuste keus". Om er gelijktijdig aan toe te voegen: "Ik ben alleen maar goeie vrouwen tegengekomen."
Officemanager ("Zo mag ik mezelf noemen") Simone Schuls (31) heeft een andere verklaring: "Opvang van zeehonden is werk met een verzorgend karakter. Door de bank genomen ligt dat vrouwen beter dan mannen." Van de 35 personeelsleden die bij de creche op de loonlijst staan -het bedrijf is goed voor 300.000 bezoekers en een jaaromzet tussen de twee en drie miljoen gulden- is de overgrote meerderheid vrouw. Gevraagd naar het aantal mannelijke personeelsleden komen de stafleden uit op vijf. De meeste mannelijke medewerkers zijn werkzaam in de technische sfeer en staan onder leiding van Geesje Spreen. "Ik heb de mannen hier onder me", stelt ze vast. Spontaan gelach vult de directiekamer. En de constatering van dierenarts Lies Vedder (41) "dat vrouwen hier de broek aan hebben" leidt eveneens tot hilariteit. "In dit werk moet je je gevoel laten zien. Mannen doen dat minder makkelijk dan vrouwen", is de ervaring van Lenie 't Hart. Ze noemt het werken met vrouwen de sleutel van het succes van de creche. "Iedereen die hier binnenkomt, wordt behandeld alsof hij of zij de koningin is. Wie dat als medewerker, vrijwillig of professioneel, niet kan opbrengen, overleeft hier niet. "Samenwerken met vrouwelijke collega's heeft ook schaduwkanten, onderkent Simone Schuls. "Vrouwen communiceren onderling anders dan mannen. Ze draaien vaak langer om de hete brij heen." Hoofd zeehondenzorg Lisette Egbert (28) vult aan: "Iedereen heeft wel eens kritiek op een ander. Je wilt dat overbrengen, maar zonder te kwetsen." De stafleden stellen vast dat directeur Lenie een uitzondering op de regel vormt. "Lenie komt recht voor de raap uit voor haar kritiek."
De befaamde vrouwelijke intuitie-is de overtuiging van de collega-stafleden- is trouwens bij niemand zo sterk ontwikkeld als bij de zeehondenmoeder zelf: "Ze voelt aan of ze iets wel moet doen of niet. Dat is haar zesde zintuig."Onderlinge communicatie vormt een vast onderdeel op de agenda bij de stafbesprekingen. Net als trouwens de opvolging te zijnertijd van directeur 't Hart. "Ik ben boegbeeld van het centrum en dat blijf ik normaal gesproken tot m'n 65ste. Gedurende de eerste twaalf jaar heb ik dit werk op vrijwillige basis gedaan. Pensioen heb ik nauwelijks opgebouwd. Daarom blijf ik doorwerken." Wijzend op haar stafleden aan de andere kant van de directietafel: "Maar zij zullen het eigenlijke werk moeten overnemen. Dat proces is reeds begonnen."
10-07-1998 Bron: Nieuwsblad van het Noorden
