Door Jaap Dirkmaat
- De auteur is lijsttrekker van De Groenen voor de Kamerverkiezingen. -
De opvang van zieke zeehonden in Pieterburen is niet langer nodig, aldus het Instituut voor Bos- en Natuuronderzoek (IBN)- in Wageningen. Volgens het IBN is het aantal zeehonden de laatste jaren explosief gegroeid.
Dat is op zijn zachtst gezegd een opmerkelijke conclusie, als je bedenkt dat het nog niet zo lang geleden is dat het voortbestaan van die dieren in onze wateren aanleiding gaf tot grote bezorgdheid. In de jaren 70 bereikte de populatie een dieptepunt met zo'n 300 dieren, door de zware verontreiniging van de Waddenzee. Eind jaren 80 brak er een virusepidemie uit, die 60 procent van de Nederlandse zeehonden doodde. Sedertdien herstelt de populatie zich, met inmiddels zo'n 2350 grijze en gewone zeehonden. Een hele verbetering, maar dit aantal steekt nog steeds schril afbij de 18.000 zeehonden die begin deze eeuw langs onze kust leefden.
Door de Afsluitdijk, de Deltawerken en de afsluiting van het Lauwersmeer, werd de lengte aan kust met 50 procent ingekort. Hiermee verdween ook de helft van het leefgebied van de zeehond. De Duitse plannen voor het geschikt maken van de Dollard voor grote cruiseschepen en het storten van vervuild havenslib aan de Nederlandse zijde, vormen een directe bedreiging voor deze kraamkamer van vis en zeehonden.
Het plan om gas onder de Waddenzee te winnen is behalve de dreigende verstoring en vervuiling een groot gevaar. Het risico is namelijk levensgroot dat het Wad gaat zakken. Gevoegd bij de dreigende zeespiegelstijging kan dit fataal zijn voor de zandplaten waarop de zeehond rust vindt, zijn jongen werpt en zoogt.
Behalve de onschatbare waarde die de zeehondencrèche Pieterburen heeft gehad voor het behoud en herstel van onze zeehondenpopulatie, vormt dit centrum een levend bewijs van bezorgdheid over het zeemilieu. Het centrum houdt constant een vinger aan de pols van de Nederlandse zeehond en geeft op verantwoorde wijze voorlichting aan een groot publiek.
Onderzoekers zouden zich rekenschap moeten geven van wat hun conclusies tot gevolg hebben bij de media en het grote publiek. Als samenleving past ons schaamte over het milieubederf dat we hebben veroorzaakt. Als zorgen over zeehonden niet meer nodig zijn, waarom rusten die zelfde IBN-onderzoekers dit gestroomlijnde dier uit met op hun kop gelijmde zendertjes om ze in de Zeeuwse delta uit te zetten? Van de negen zeehonden die op die manier zijn uitgerust, zijn er inmiddels drie verdronken doordat ze verstrikt raakten in visnetten.
Het lijkt vooralsnog interessanter om onderzoek te verrichten naar het soortspecifieke gedrag van de mens, die met de ene hand zeehonden en Wadden beschermd verklaart en duurzame ontwikkeling wil bevorderen, en met de andere hand de zee leegvist en exploiteert op grondstoffen en zijn afval loost in het milieu.
Juni 1998 Bron: Algemeen Dagblad
